vrijdag 6 april 2018

Voetstappen op het Pieterpad 1

Pieterpad
Nederland van teen tot kruin. Een dwarsdoorsnede van landschappen die nu net niet oer-Hollands zijn. Dat biedt de oudste en met 498 kilometer langste wandelroute van Nederland. Oorspronkelijk bedacht van Pieterburen naar Pietersberg maar ons alternatief, van  zuid naar noord is ook mogelijk. Afdalend van de Maasterrassen, stuwwallen beklimmend en uiteindelijk de geur van het Wad opsnuivend.






Start en eindpunt Pieterpad op de St.Pietersberg
Oude gangen St.Pietersberg

Gevlekte aronskelk


Maastricht

Watermolen in de Jeker
Het heeft iets symbolisch. De winter verliest geleidelijk zijn ijskoude greep, heel voorzichtig knipoogt het voorjaar naar een bleek zonnetje en onze schoenen zetten hun eerste sporen op een nog uitgestorven Pieterpad. Het is begin maart en vanuit een meer dan tweeduizend jaar oude stad klimmen we omhoog naar een nu uitgeholde berg met ruim vijfenzestig miljoen jaar op de teller. Het geluid van de wind over de golven van de Tethys Zee zal niet anders geklonken hebben dan in 2018. Een vrolijk kwetterende heggenmus brengt ons terug naar het nu. Gevlekte aronskelk begint al uit te lopen en in de groeve bloeit klein hoefblad.

Bemelen

Pieterpadlunch

Bemelerberg

Pad naar de Geul
Geul bij Strabeek


Vanaf de Pietersberg gaat het eerst richting het noordoosten. Bemelen, holle wegen, kleine mergelgroeves herinnerend aan vleermuistellingen in de jaren zeventig en dan richting Strabeek bij Valkenburg. Korte hellingen brengen je steeds hoger en uiteindelijk sta je voor de oever van de Geul. In de zomer arena voor baltsende bosbeekjuffers maar nu een in zichzelf gekeerde beek die heerlijk aan het boetseren is met zijn oevers. Verse beversporen laten zien dat er noeste houtarbeiders in de buurt zijn. Recente krantenberichten vertellen over een provincie die geplaagd wordt door deze knagers maar zelfs met goed kijken kunnen we niet meer dan enkele bewerkte bomen vinden.
Pad noord van Strabeek
Terstraten

Hellerhof

Houten steenuil

Pieterpad markering

Sittard, Markt

Na Strabeek wordt het landschap steeds kleinschaliger. Holle wegen belemmeren het uitzicht. Schitterende Limburgse hoeves in Helle en Terstraten liggen bijna nonchalant uitgestrooid over het plateau. Verlaten grintgroeves ten  oosten van Spaubeek herinneren aan tijden van weleer toen eerst de Rijn verder naar het westen zijn bedding zocht en later de Maas het overnam. Na ruim 20 kilometer laat Sittard zich zien van zijn rijke roomse kant. Een prachtige statie over de Kallenberg nodigt Pieterpatters uit tot overdenking. Louterend voordat men zich op de Markt mag gaan laven.

Isenbruch - Schalbruch

Smalste stukje Nederland 

Montfort, kasteel

Natuur in Nederland is schaars en dat blijkt goed tijdens de derde etappe. Van Sittard naar Montfort zijn het vooral uitgestrekte landbouwgebieden met hier en daar snippers natuur langs snelstromende beekjes. Zingende veldleeuweriken jubelen van blijdschap maar beseffen nog niet dat in dit akkerland het maar moeizaam insecten zoeken is voor hun erfgenamen.

Vlootbeek

Herinnering Romeinse muntvondst Vlootbeek

Teder, klein - Platgeslagen Sinterklaasmutsmos met sporenkapsels

Roer

Beversporen

Kasteel Hillenraedt, Swalmen

Pieterpad trefpunt Swalmen

De vierde etappe van Montfort naar Swalmen is een stuk aangenamer. Beginnend langs een beekje, met verhalen over Romeinse munten die hier ooit begraven lagen, en dan "Het Sweeltje". Tot aan Sint Odiliënberg is het een aangenaam vogelconcert in dit bos. Ooit eens houtproductie en nu overgelaten aan de natuur. Industrieterreinen laten zien dat je de rand van Roermond passeert. Op weg naar het oeroude cultuurlandschap van Boukoul en Swalmen. Middeleeuwse kasteelhoeves (Zuidewijk Spiek en Hillenraedt) laten zien dat dit eens een zeer welvarende streek was. Oude Romeinse wegen van Maastricht naar Xanten en Trier werden tot ver in de Middeleeuwen als handelsroutes gebruikt.

Swalm
Moerasbos Swalm
Voormalig trappistenklooster, Venlo

Grijze steen, oude grensport hertogdom Gelre en Gulik

Na Swalmen wordt het bijna idyllisch. De Swalm laat zien dat de watergoden dolblij zijn met hun herkregen vrijheid. Meanderend door een drijfnat broekbos lijkt het alsof de tijd is blijven stilstaan. Toch worden we hier aan de dag van morgen herinnerd. Op een bankje zit een dame die ons vraagt of wij het Pieterpad volgen. Op haar houten zetel vond zij een zakje met vier paaseitjes en een Paaswens van Donna en Floris. Twee dagen later bleek dat het twee dames waren die met hun honden Donna en Floris een aardigheidje voor mede Peterpatters uitgelegd hadden. Totaal anders maar niet minder mooi wordt het op de Duits-Nederlandse grens. Tegelijkertijd de scheidslijn tussen hoog en middenplateau. Op enkele plaatsen zelfs uitgespoeld tot een tientallen meters diepe kloof. Daarna volgt Tegelen met zijn kleiputten en Venlo.  De eerste vijf etappes Pieterpad nodigen uit om verder te gaan, 107 kilometer gelopen en nog 391 kilometer liggen voor ons.

Pieterpad schoenen



zondag 25 juni 2017

Strijdtoneel der giganten

Blokkenveld als arena van giganten
Overal rotsblokken, gebarsten, vlijmscherp gespleten. In de verte naar de wolken bijtende kantelen, beneden een tafelberg als wachttoren. Eens moet hier een strijd tussen giganten geweest zijn. Elkaar bestokend, geen centimeter grond prijsgevend. Mordor lijkt hier werkelijkheid geworden, het ultieme kwaad van Tolkien.








Kasteelmuren van dolomiet torenen uit boven de vroegere gletsjerkom, weerspiegeld in water van nu

Indrukwekkend, bizar, dat was onze eerste reactie toen we na de Casannapas met gasten van het Zwitserse wandelhotel Gürgaletsch afdaalden naar de zuidelijke route terug naar de Fondei en het rustieke Walser dorpje Strassberg. Wat begon als een ontspannen tochtje over een wat slingerend en rustig stijgend pad werd onverwacht een ontdekkingstocht in een arena uit het verre verleden. Nooit eerder waren wij hier geweest. Een enkele voetstap bewees dat we niet de eerste mensen waren maar voor ons gevoel stapten we in een andere wereld.

Een sneeuwveld als karige herinnering aan ijzige tijden
Een tafelberg als wachttoren

Onze beleving werd nog versterkt doordat dit gebied direct tegen de grootste waterscheiding van Europa ligt. Als muren oprijzende ongenaakbare bergen sluiten het gebied af naar het oosten  waar elke druppel regenwater door de Inn en de Donau opgeslokt wordt. Naar het zuiden torens van keihard dolomiet, verweerd tot spitse punten. Alleen naar het westen opent het dal zich, rijkelijk water gevend aan de Zwitserse Plessur en de Rijn.

Puin en steen blokkeren waterstromen

Stenen en water, een bizar mooie compositie


Scheef gezakt, verweerd, gegroefd. Een tafelberg rotsblok als wachttoren

De strijd der giganten gaat nog steeds door. De grootste klap werd uitgedeeld toen de gletsjer van de Schafturm begon te smelten. Honderden tonnen dolomiet kwamen na een duizendjarige gevangenschap vrij uit een ijzige houdgreep. Eens door weer en wind van de bergtoppen afgebroken en op de gletsjer terecht gekomen en nooit meer los gelaten. Maar toen 10.000 jaar geleden de laatste ijstijd door de zomerzon verslagen werd begon de grote steniging. Dagenlang, misschien wel jarenlang moet het een angstaanjagend geraas geweest zijn. Steeds meer blokken werden door de machteloze gletsjer naar de vallei gesmeten. Blokkeerden daar de Fondei Bach, moerassen werden gevormd en een bizar landschap ontstond.

Maar het is nog niet afgelopen. Erosie hakt in op dolomiet, vorstscheuren verdiepen zich en elk jaar rollen nieuwe brokken steen naar het dal. Onweerstaanbaar gaat ook het oprukken van het Afrikaanse continent door. Gigantische druk perst de oostelijke Alpen over het midden en westen van Zwitserland. Steeds hoger, steeds steiler, totdat toppen het begeven en als puinwaaiers naar beneden storten.

Alpenzoetklaver 

Oranje streepzaad

Gestippelde gentiaan

Toch is het geen maanlandschap. Een zomerse deken van bloeiende alpenzoetklaver verzacht elk brok steen tot een lieflijk kussentje. Oranje streepzaad, gestippelde gentianen en behaarde klokjes lijken zich niets aan te trekken van het stenig geweld en bloeien rustig door. Waterpiepers zingen er hun lied en alpenmarmotten graven er hun hol. De arena van de giganten is een wandelparadijs geworden.

(deze wandeling was onderdeel van de themaweken Alpennatuur en zal nu geregeld aangeboden gaan worden door wandelhotel Gürgaletsch (Tschiertschen, Zwitserland), ook eens beleven? Boek dan vandaag nog op deze website). In de komende maanden nog volop ruimte, zeker ook voor de vierde Alpennatuurweek).

dinsdag 30 mei 2017

Lesbos, tuin van Griekenland

Anemoon (Avlonas, Lesbos)
Lesbos, een Grieks eiland balancerend tussen Azië en Europa. Kusten met een zachte branding, bergtoppen ongenaakbaar priemend, olijfbomen ingekerfd door de tijd. Dat is Lesbos, een caleidoscoop van alle landschappen die Griekenland zo bijzonder maken. Veel klassiek oud is verdwenen in vervlogen tijd maar de warme gastvrijheid werd altijd behouden. Voor vluchtelingen was het de afgelopen jaren een eerste stap in het beloofde land, voor biologen is en blijft het een paradijs op de grens tussen oost en west. Bijna exotische vogels ontmoeten hier onze trekvogels, bloemen uit de westelijke Middellandse Zee pronken naast Pontisch-Iraanse boeketten. Alpen en Himalaya ontmoeten elkaar onder de olijfbomen.

Cistus cretica (Lesbos, Sigri)
Baardgrasmus
Grauwe gors (Sigri, Lesbos)
Lesbos, eind maart - begin april na een ijskoude winter met tientallen centimeters sneeuw. Toeristen zijn er nog niet, hotels staan leeg of zijn gesloten en ook het beroemde Versteende Woud houdt het hek potdicht. Maar het voorjaar klopt aan de deur. De eerste orchideeën en cistusroosjes staan vol in bloei en naarmate de maand april meer dagen op de kalender krijgt gaat het bloemenfeest volop beginnen. Hagedissen kijken verrast om een hoek van een rots naar een wereld vol met opnieuw lekkere hapjes. De trekvogels zijn nog op wintervakantie en de grauwe gors heeft elke struik voor zich zelf. Helemaal leuk, de baardgrasmus, die ook gewoon de winter op Lesbos uitzit heeft inmiddels jongen.

Loutro (Lesbos)
Zoutpannen Kaloni met grote flamingo (Lesbos)

Skala Vasilikon (noordkust Lesbos)

Uitzicht op Olympos, wandelend vanuit Agiasos (Lesbos)

File bij Molivos (Lesbos, noordkust)

"Lopen op Lesbos" biedt elk jaar een unieke kans om met een individueel voorjaarsarrangement het mooiste van dit eiland te ontdekken. Vier locaties tussen oost- en westkant, vier totaal verschillende gebieden en elke keer weer bijna verbijsterd staan kijken naar onvergetelijke uitzichten. En dat is maar goed ook want als je stil staat en de blik eenmaal rond gaat kom je niet meer los. Overal bloeiende juweeltjes, wegschietende slangenooghagedisjes, vrolijk dansende oranjetipjes of een onverwachte maskerklauwier. En met de bijgeleverde wandelbeschrijvingen blijf je steeds weer nieuwe plekjes ontdekken. Verborgen voor de later in het jaar voorbij razende touringcars, volgeladen met toeristen die Lesbos in enkele dagen doorkruisen, af en toe uitgelaten worden maar vooral niet van asfalt of strand afkomen.


Olijfboomgaard (Charamida, Lesbos)

Italiaanse orchis (Agiasos, Lesbos)

Ophrys ferrum-equinum (Pirgi, Lesbos)

Spiegelorchis (Ophrys speculum, Pirgi, Lesbos)

Lesbos, tuin van Griekenland. Jan van Leest is er helemaal thuis en laat echte geïnteresseerden genieten van de mooiste orchideeën. Dit jaar is alles laat maar als je even zoekt en de beste plekjes weet zijn ze overal te vinden. Italiaanse orchissen in olijfboomgaarden met roze, vrolijk gefranjerde bloemen. Veel lastiger te vinden zijn de vele soorten uit het geslacht Ophrys. Sommige zijn vernoemd naar insecten die ze in vorm zo dicht mogelijk proberen te benaderen. Feitelijk zijn het grote fraudeurs, alleen maar uit op eigen belang. Geen nectar of smakelijk stuifmeel maar zich voordoend als “nep-partner” voor bronstige mannetjes. En omdat insecten niet zo snel leren trappen de heren steeds weer in hetzelfde bedrog.

Grote flamingo (Kaloni, Lesbos)
 
Balkan waterschildpad (Sigri, Lesbos)

Finsch tapuit (Molivos, Lesbos)
Lesbos kievitsbloem (Agiasos, Lesbos)

Van Sigri aan de oostkust tot Kaloni in het bruisende hart, van Charamida aan de zuidkust en de hellingen van de bijna 2000 meter hoge Olympos tot Molivos aan de noordkust. Steeds weer verrassend mooi. Toeristen vergapen zich aan honderden flamingo’s in de zoutpannen van Kaloni; vogelaars komen voor nieuwe soorten tapuiten. Maar het voorjaar is vooral fleurig, letterlijk miljoenen anemonen kleuren het eiland rood en paars. In de kastanjebossen rond Agiasos, net noord van de Olympos, is de bijzondere Lesbos kievitsbloem te vinden. Sigri biedt honderden waterschildpadden in twee varianten en de mooiste tongorchissen. Charamida en Loutro hebben voor een bijna knetterende voorjaars bloemenshow gekozen. Irissen, blauwe druifjes met daartussen wat log rondkruipende landschildpadden.

Lesbos bloementuin (Loutro)

Lesbos, tuin van Griekenland. Hèt ultieme vakantiedoel na een koude winter.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...